که از تنگی که هست آن ره نفس هم برنمی تابد

سگ کوی تو را هر روز صد جان تحفه می سازم

که دندان مزد چون اوئی ازین کم برنمی تابد

مرا کی روی آن باشد که در کوی تو ره یابم

مرا با عشق تو در دل هوای جان نمی گنجد

مگر یک رخش در میدان دو رستم برنمی تابد

مرا کشتی به تیر غمزه وانگه طره ببریدی