سگ کوی تو را هر روز صد جان تحفه می سازم

تو را نازی است اندر سر که عالم بر نمی تابد

مرا دردی است اندر دل که مرهم بر نمی تابد

که دندان مزد چون اوئی ازین کم برنمی تابد

مرا کی روی آن باشد که در کوی تو ره یابم

که از تنگی که هست آن ره نفس هم برنمی تابد