مرا کی روی آن باشد که در کوی تو ره یابم

مرا دردی است اندر دل که مرهم بر نمی تابد

سگ کوی تو را هر روز صد جان تحفه می سازم

که دندان مزد چون اوئی ازین کم برنمی تابد

که از تنگی که هست آن ره نفس هم برنمی تابد

مرا با عشق تو در دل هوای جان نمی گنجد

مگر یک رخش در میدان دو رستم برنمی تابد