مرا با عشق تو در دل هوای جان نمی گنجد

که دندان مزد چون اوئی ازین کم برنمی تابد

مرا کی روی آن باشد که در کوی تو ره یابم

که از تنگی که هست آن ره نفس هم برنمی تابد

مگر یک رخش در میدان دو رستم برنمی تابد

مرا کشتی به تیر غمزه وانگه طره ببریدی

مکن، طره مبر کاین قدر ماتم برنمی تابد