مگر یک رخش در میدان دو رستم برنمی تابد

مرا کی روی آن باشد که در کوی تو ره یابم

که از تنگی که هست آن ره نفس هم برنمی تابد

مرا با عشق تو در دل هوای جان نمی گنجد

مرا کشتی به تیر غمزه وانگه طره ببریدی

مکن، طره مبر کاین قدر ماتم برنمی تابد

که باشد جان خاقانی که دارد تاب درد تو