که دندان مزد چون اوئی ازین کم برنمی تابد

تو را نازی است اندر سر که عالم بر نمی تابد

مرا دردی است اندر دل که مرهم بر نمی تابد

سگ کوی تو را هر روز صد جان تحفه می سازم

مرا کی روی آن باشد که در کوی تو ره یابم

که از تنگی که هست آن ره نفس هم برنمی تابد

مرا با عشق تو در دل هوای جان نمی گنجد