هندوی دیده تیغ را بهر تو آب می دهد

رشوه به چشم مست تو نرگس تازه می برد

باژ به زلف شست تو عنبر ناب می دهد

دیده پرآب کرده ای رو که به دست غمزه ات

طرفه تر آنکه طره ات سر ز خطت همی کشد

پس به تکلف اندرو حسن تو تاب می دهد

ور ز خطت برون نهم پای ز بهر گردنم