طرفه تر آنکه طره ات سر ز خطت همی کشد

باژ به زلف شست تو عنبر ناب می دهد

دیده پرآب کرده ای رو که به دست غمزه ات

هندوی دیده تیغ را بهر تو آب می دهد

پس به تکلف اندرو حسن تو تاب می دهد

ور ز خطت برون نهم پای ز بهر گردنم

هم سر زلف سرکشت تاب طناب می دهد