گفتم هستی چو گل هم خوش و هم بی وفا

تا به جهان کس شنید از تو جفاجوی تر

هستی خورشید حسن لاجرم از وصل تو

هرکه به نزدیک تر از تو سیه روی تر

لیک نگفتم که هست گل ز تو خوشبوی تر

بود گناه من آنک با تو یگانه شدم

نیست مرا ز آب چشم هیچ گنه شوی تر