بود گناه من آنک با تو یگانه شدم

هرکه به نزدیک تر از تو سیه روی تر

گفتم هستی چو گل هم خوش و هم بی وفا

لیک نگفتم که هست گل ز تو خوشبوی تر

نیست مرا ز آب چشم هیچ گنه شوی تر

تا دل من سوی توست بارگه صبر من

هست به کوی عدم بلکه از آنسوی تر