نیست مرا ز آب چشم هیچ گنه شوی تر

گفتم هستی چو گل هم خوش و هم بی وفا

لیک نگفتم که هست گل ز تو خوشبوی تر

بود گناه من آنک با تو یگانه شدم

تا دل من سوی توست بارگه صبر من

هست به کوی عدم بلکه از آنسوی تر

در صف عشاق تو کمتر خاقانی است