غبارش بوی گل شد در رکاب و گرد جولانش

کشد مو بر تن نخجیر تیر از شوق پیکانش

به دل چون رنگ بر گل می دود زخم نمایانش

همین بس در بهارستان محشر خون بهای من

گل پیمانه در دستش ز خجلت غنچه می گردد

به عارض تا فتاد از تاب بی گلهای خندانش

نشانش از که می پرسی سراغش از که می گیری