من دیوانه را تنها برید آخر به دیوانش

ببالد خرمی بر نوبهار او چه کم دارد

تبسم ارغوان زارش، تماشا نرگس ستانش

میان انجمن ناگفتنی بسیار می ماند

در آغوش دو عالم غنچه زخمی نمی گنجد

هجوم آورده بر دلها ز بس تاراج مژگانش

من مخمور اگر مستم ز چشم یار می دانم