من دل و جان پیش مهمان درکشم هر صبح دم

ساقیی دارم چو اشک و مطربی دارم چو آه

شاهد غم را ببر زان درکشم هر صبح دم

عشق مهمان دل است و جان و دل مهمان او

ناگزیر جان بود جانان و از جان ناگزیر

پیش جانان شاید ار جان درکشم هر صبح دم

هم مژه مسمار سازم هم بهای نعل را