شب های فراقت را صبحی که پدید آید

امروز یقینم شد کاندیشه خام است آن

من بسته دام تو، سرمست مدام تو

آوخ که چه دام است این یارب چه مدام است آن

با بیم رقیبانت هم اول شام است آن

یک جام نخست تو بربود مرا از من

از جام دوم کم کن نیمی که تمام است آن