بخستم نیم دینارش به گاز از بی خودی یعنی

ز هفتم پرده رخ بنمود گوئی نوبهار است این

چو من در پایش افتادم چو خلخال زرش گفتا

که چون خلخال ما هم زرد و هم نالان و زار است این

که گر جم را نگین است آن نگینش را نگار است این

ز بس از زخم دندانم برآمد آبله ش بر لب

رقیبش گفت پندارم لب تبخاله دار است این