ز بس از زخم دندانم برآمد آبله ش بر لب

که چون خلخال ما هم زرد و هم نالان و زار است این

بخستم نیم دینارش به گاز از بی خودی یعنی

که گر جم را نگین است آن نگینش را نگار است این

رقیبش گفت پندارم لب تبخاله دار است این

لبش زنهار می کرد از لبم گفتم معاذ الله

قصاص خون همی خواهم چه جای زینهار است این