که گر جم را نگین است آن نگینش را نگار است این

چو من در پایش افتادم چو خلخال زرش گفتا

که چون خلخال ما هم زرد و هم نالان و زار است این

بخستم نیم دینارش به گاز از بی خودی یعنی

ز بس از زخم دندانم برآمد آبله ش بر لب

رقیبش گفت پندارم لب تبخاله دار است این

لبش زنهار می کرد از لبم گفتم معاذ الله