بر من جهانی مرد و زن بخشوده اند الا که تو

ای اسب هجر انگیخته نوشم به زهر آمیخته

روزم به شب بگریخته زان غمزه بی باک تو

مرغان و ماهی در وطن آسوده اند الا که من

دل گم شد از من بی سبب برکن چراغ و دل طلب

چون یافتی بگشای لب کاینک دل صد چاک تو

دل خستگان را بی طلب تریاک ها بخشی ز لب