آن لابه های گرمت ز اول بسوخت جانم

ماند بدان که بر سر آن عهد خود نمانی

راندی به گوش اول صد فصل دل فریبم

و امروز در دو چشمم جز جوی خون نرانی

زیرا که همچو آتش، یک سر همه زبانی

از تو وفا نخیزد، دانی که نیک دانم

وز من جفا نیاید، دانم که نیک دانی