وز من جفا نیاید، دانم که نیک دانی

آن لابه های گرمت ز اول بسوخت جانم

زیرا که همچو آتش، یک سر همه زبانی

از تو وفا نخیزد، دانی که نیک دانم

از خون من فرستی هردم نواله هجر

یک ره به خوان وصلم ناکرده میهمانی

هستم بر آنکه خود را بی تو ز خود برآرم