از خون من فرستی هردم نواله هجر

زیرا که همچو آتش، یک سر همه زبانی

از تو وفا نخیزد، دانی که نیک دانم

وز من جفا نیاید، دانم که نیک دانی

یک ره به خوان وصلم ناکرده میهمانی

هستم بر آنکه خود را بی تو ز خود برآرم

هرچند می سگالم تو نیز هم برآنی