تو را میان سران کی رسد کله داری

سزاست این سر سگ سار سنگ سار سزا

چرا چو لاله نشکفته سر فکنده نه ای

که آسمان ز سر افکندگی است پا برجا

ز خون حلق تو خاکی نگشته لعل قبا

یتیم وار در این تیم ضایع است دلت

برو یتیم نوازی بورز چون عنقا