جان از درون به فاقه و طبع از برون به برگ

مرد آن زمان شوی که شوی از همه جدا

جهدی بکن که زلزله صور در رسد

شاه دل تو کرده بود کاخ را رها

دیو از خورش به هیضه و جمشید ناشتا

آن به که پیش هودج جانان کنی نثار

آن جان که وقت صدمه هجران شود فنا