بی دیده را چه میل کشی و چه توتیا

حق می کند ندا که به ما ره دراز نیست

از مال لام بفکن و باقی شناس ما

خر طبع را چه مال دهی و چه معرفت

از عافیت مپرس که کس را نداده اند

در عاریت سرای جهان عافیت عطا

خود مادر قضا ز وفا حامله نشد