خود مادر قضا ز وفا حامله نشد

بی دیده را چه میل کشی و چه توتیا

از عافیت مپرس که کس را نداده اند

در عاریت سرای جهان عافیت عطا

ور شد به قهرش از شکم افکند هم قضا

از کوی رهزنان طبیعت ببر قدم

وز خوی رهروان طریقت طلب وفا