در عاریت سرای جهان عافیت عطا

خر طبع را چه مال دهی و چه معرفت

بی دیده را چه میل کشی و چه توتیا

از عافیت مپرس که کس را نداده اند

خود مادر قضا ز وفا حامله نشد

ور شد به قهرش از شکم افکند هم قضا

از کوی رهزنان طبیعت ببر قدم