ور شد به قهرش از شکم افکند هم قضا

از عافیت مپرس که کس را نداده اند

در عاریت سرای جهان عافیت عطا

خود مادر قضا ز وفا حامله نشد

از کوی رهزنان طبیعت ببر قدم

وز خوی رهروان طریقت طلب وفا

بر پنج فرض عمر برافشان و دان که هست