گرم است دمم چون نفس کوره آهن

سرگشته ازین بخت سبک پای گران خواب

نالنده و دل مرده تر از مرغ به شبگیر

لرزنده و نالنده تر از تیر به پرتاب

تنگ است دلم چون دهن کوزه سیماب

با این همه امید به بهبود توان داشت

کان قطره تلخ است که شد لل خوشاب