تنگ است دلم چون دهن کوزه سیماب

نالنده و دل مرده تر از مرغ به شبگیر

لرزنده و نالنده تر از تیر به پرتاب

گرم است دمم چون نفس کوره آهن

با این همه امید به بهبود توان داشت

کان قطره تلخ است که شد لل خوشاب

راحت ز عنا زاید و شک نی که به نسبت