راحت ز عنا زاید و شک نی که به نسبت

تنگ است دلم چون دهن کوزه سیماب

با این همه امید به بهبود توان داشت

کان قطره تلخ است که شد لل خوشاب

زان حصرم خام است چنین پخته می ناب

از داده دهر است همه زاده سلوت

از بخشش چاه است همه ریزش دولاب