کان قطره تلخ است که شد لل خوشاب

گرم است دمم چون نفس کوره آهن

تنگ است دلم چون دهن کوزه سیماب

با این همه امید به بهبود توان داشت

راحت ز عنا زاید و شک نی که به نسبت

زان حصرم خام است چنین پخته می ناب

از داده دهر است همه زاده سلوت