با این همه امید به بهبود توان داشت

لرزنده و نالنده تر از تیر به پرتاب

گرم است دمم چون نفس کوره آهن

تنگ است دلم چون دهن کوزه سیماب

کان قطره تلخ است که شد لل خوشاب

راحت ز عنا زاید و شک نی که به نسبت

زان حصرم خام است چنین پخته می ناب