سیم و شکر فرستم و خجلم

همچو نون و القلم همه کمر است

بختم از سرنگونی قلمش

چون سخن های او بلند سر است

که چرا دسترس همین قدر است

شکر و سیم پیش همت او

از من و شعر، شرمسار تر است