که چرا دسترس همین قدر است

بختم از سرنگونی قلمش

چون سخن های او بلند سر است

سیم و شکر فرستم و خجلم

شکر و سیم پیش همت او

از من و شعر، شرمسار تر است

خود دل و طبع او ز سیم و شکر