وقتی شنیده ام که وفا کرد روزگار

کآخر چو صبح اولش اندک بقا نکرد

کی دیده ای دو دوست که جوزا صفت بدند

کایامشان چو نعش یک از یک جدا نکرد

دیدم به چشم خویش که در عهد ما نکرد

دهر اژدهای مردم خوار است و فرخ آنک

خود را نواله دم این اژدها نکرد