دیدم به چشم خویش که در عهد ما نکرد

کی دیده ای دو دوست که جوزا صفت بدند

کایامشان چو نعش یک از یک جدا نکرد

وقتی شنیده ام که وفا کرد روزگار

دهر اژدهای مردم خوار است و فرخ آنک

خود را نواله دم این اژدها نکرد

بس کس که اوفتاد در این غرقه گاه غم