گفت آستان شاه شما عید جان ماست

ایام عید نحر بود که بودم مجاورش

کعبه ز جای خویش بجنبید روز عید

بر من فشاند شقه دیبای اخضرش

سنگ سیاه ما شده هندوی اصفرش

اینجا چه مانده ای تو که آنجاست عید بخت

زین پای بازگردد و ببین صدر انورش