بدین نان ریزه ها منگر که دارد شب برین سفره

بسی شیران دندان خای و پی کرده است دندانش

به چرخ گندناگون بر دو نان بینی ز یک خوشه

که یک دیگ تو را گشنیز ناید زان دو تا نانش

که از دریوزه عیسی است خشکاری در انبانش

نماز مرده کن بر حرص لیکن چون وضو سازی

که بی آبی است عالم را و در حیضند سکانش