نماز مرده کن بر حرص لیکن چون وضو سازی

که یک دیگ تو را گشنیز ناید زان دو تا نانش

بدین نان ریزه ها منگر که دارد شب برین سفره

که از دریوزه عیسی است خشکاری در انبانش

که بی آبی است عالم را و در حیضند سکانش

وگر گویم تیمم کن به خاکی چون کنی کانجا

به خون کشتگان آبوده شد خاک بیابانش