به خون کشتگان آبوده شد خاک بیابانش

نماز مرده کن بر حرص لیکن چون وضو سازی

که بی آبی است عالم را و در حیضند سکانش

وگر گویم تیمم کن به خاکی چون کنی کانجا

نهاد تن پرستان را گل خندان گلخن دان

درون سو خبث و ناپاکی، برونسو در و مرجانش

سگان آز را عید است چون میر تو خوان سازد