وگر گویم تیمم کن به خاکی چون کنی کانجا

که از دریوزه عیسی است خشکاری در انبانش

نماز مرده کن بر حرص لیکن چون وضو سازی

که بی آبی است عالم را و در حیضند سکانش

به خون کشتگان آبوده شد خاک بیابانش

نهاد تن پرستان را گل خندان گلخن دان

درون سو خبث و ناپاکی، برونسو در و مرجانش