که بی آبی است عالم را و در حیضند سکانش

بدین نان ریزه ها منگر که دارد شب برین سفره

که از دریوزه عیسی است خشکاری در انبانش

نماز مرده کن بر حرص لیکن چون وضو سازی

وگر گویم تیمم کن به خاکی چون کنی کانجا

به خون کشتگان آبوده شد خاک بیابانش

نهاد تن پرستان را گل خندان گلخن دان