قبله خاقانی است قله می تا شود

جام چمانه بده بر جمن جان بچم

نوبر چرخ کهن نیست بجز جام می

حامله ای ز آب خشک آتش تر در شکم

سوخته چون سیم عقل گشته چو سیماب غم

جان صدف ده چنانک گوهر می زیر بحر

ماهچه زر کند بر تن ماهی درم