جان صدف ده چنانک گوهر می زیر بحر

حامله ای ز آب خشک آتش تر در شکم

قبله خاقانی است قله می تا شود

سوخته چون سیم عقل گشته چو سیماب غم

ماهچه زر کند بر تن ماهی درم

خون رزان ده که هست خون روان را دیت

صیقل زنگ هوس مرهم زخم ستم