سوخته چون سیم عقل گشته چو سیماب غم

نوبر چرخ کهن نیست بجز جام می

حامله ای ز آب خشک آتش تر در شکم

قبله خاقانی است قله می تا شود

جان صدف ده چنانک گوهر می زیر بحر

ماهچه زر کند بر تن ماهی درم

خون رزان ده که هست خون روان را دیت