نامش به شیر شرزه هیجا برآورم

مردان دین چه عذر نهندم که طفل وار

از نی کنم ستور و به هرا برآورم

زن مرده ای است نفس چون خرگوش و هر نفس

در ظاهرم جنابت و در باطن است حیض

آن به که غسل هر دو به یک جا برآورم

دریای توبه کو که درین شام گاه عمر