نخواهم کله وز قبا می گریزم

از آن چرخ چون باز بر دوخت چشمم

که باز از گزند بلا می گریزم

چو باز ارچه سر کوچکم دل بزرگم

درخت وفا را کنون برگ ریز است

ازین برگ ریز وفا می گریزم

گه از سایه غیر سر می رهانم