غم تو را گهواره جنبان و حوادث دایگان

ای عزیز مادر و جان پدر تا کی تو را

این به زیر تیشه دارد و آن به سایه دوکدان

ای درین گهواره وحشت چو طفلان پای بست

شیر مردی خیز و خوی شیر خوردن کن رها

تا کی این پستان زهر آلود داری در دهان

گر حوادث پشت امیدت شکست اندیشه نیست