شیر مردی خیز و خوی شیر خوردن کن رها

این به زیر تیشه دارد و آن به سایه دوکدان

ای درین گهواره وحشت چو طفلان پای بست

غم تو را گهواره جنبان و حوادث دایگان

تا کی این پستان زهر آلود داری در دهان

گر حوادث پشت امیدت شکست اندیشه نیست

مومیائی هست مدح صاحب صاحب قران